Aynı evde yaşayıp birbirine ulaşamamak mümkün mü? Yusuf ve Aylin, aynı sofraya oturan, aynı yastığa baş koyan, aynı çocuklara “iyi geceler” diyen iki insan. Dışarıdan bakıldığında bir aile, bir düzen, bir hayat… Ama zamanla fark etmeden aralarına giren sessizlik, söylenmeyen cümleler ve ertelenen duygular, aynı çatı altında görünmez bir mesafe kurar. Çünkü bazen bir ev duvarlarla ayakta kalır, kalplerle değil.

Bu roman, gitmeden kaybetmenin, konuşmadan susmanın ve aynı yerde kalarak birbirine yabancılaşmanın hikâyesidir. Yusuf’un içe kapanan sessizliği ile Aylin’in duyulmayı bekleyen kalbi arasında büyüyen boşluk, sadece iki insanı değil, bir aileyi de yavaş yavaş dönüştürür. Okur, bu hikâyede sadece bir evliliği değil, kendi hayatından izler bulur.

Çünkü bazı ayrılıklar bir kapıdan çıkıp gitmekle başlamaz. Bazen insanlar gitmez… sadece aynı evde, yavaş yavaş birbirlerinin hayatından kaybolurlar. Salih Turan