“Burası aklını kaybedenlerin değil, kalbi fazla taşıyanların sığınağıdır.”

Bir demir kapı gıcırtısıyla başlar bazı hikâyeler... Dışarıdan bakıldığında soğuk beyaz duvarların ardında bir akıl hastanesi görünür; oysa içeride, kalbin içine kurulmuş onlarca koğuş ve her odada yarım kalmış bir yangın saklıdır. Kimi yıllardır çıkarmadığı gelinliğiyle gelmeyeni bekler, kimi hiç ulaşmayacak mektuplarla hayata tutunur... Kimi aynadaki hayale sarılır, kimi ise unutmanın bir şifa değil, en ağır ceza olduğunu fısıldar.

Elinde buruşmuş bir mektup ve göğsünde taşıyamadığı bir isimle o eşikten içeri adım atan Salih, yalnızca kendi yarasını değil; aynı sofrada eksik oturanların, aynı evde yabancılaşanların ve veda edemeden kalanların ortak sızısını taşır.

Aşkın En Ağır Hâli, bir aşk romanı değil; sevdikten sonra susanların ve unutamadığıyla yaşamayı öğrenenlerin hikâyesidir.

Çünkü aşkın en ağır hâli unutamamak değil... unutamadığın hâlde yaşamaya devam etmektir.

Salih Turan