İşte o ara Elmas en cilvelisinden kıkırdayıverdi. Mucize gibi bir gülüştü. Ta içinden kopup gelmişti. Kristal kadeh çınlamasını andırıyordu. Örtüsüzdü, perdesizdi; içtenliğinden gelen tuhaf bir masumiyetteydi. Sanırdınız ki tek başınadır. Sanırdınız ki ortalıkta ne Rıza Bey ne Osman vardır; kendi gülüşüyle eğlenmektedir.

Rıza Bey’in içinde unuttuğu o keman teli olanca şiddetiyle koptu. Öyle bir koptu ki kırbaç gibi çarptı rakı şişesine. Şişe duvara çarptı, tuzla buz oldu. Az önceki neşenin yerini cam kırıkları, yoğun anason kokusu ve şaşkınlık aldı.

Suna Güler