Rüzgârın, yağmurun ve dalgaların arasında kaybolmuş

bir çağın ağıdı bu…

Kaba Miğferinde Dünyanın, yalnızca denize

değil; sürgüne, yalnızlığa, modern dünyanın paslı

gürültüsüne ve insanın içindeki sonsuz kaçış arzusuna

açılan şiirlerle örülü bir yolculuk.

Bu dizelerde limanlar terk edilmiş, şehirler susmuş,

gemiler çoktan karanlık ufuklara sürüklenmiştir. Şair;

bazen fırtınanın ortasında bir tayfa, bazen unutulmuş

bir sokakta sürgün bir yolcu, bazen de çağın ağırlığı

altında ezilen bir insan olarak çıkar karşımıza.

Deniz, burada yalnızca deniz değildir.

Bir hafıza, bir yara, bir isyan ve bir sığınaktır.

Kimi zaman ağır bir sis gibi çöken hüzünle, kimi

zaman kadim bir efsanenin yankısıyla ilerleyen

bu şiirler; okuru modern dünyanın mekanik

gürültüsünden çekip alarak daha derin, daha karanlık

ve daha insani bir yere çağırıyor.

Çünkü bazı yolculukların kıyısı yoktur. Mehmet Kutay Akdin