Bazı aşklar insanın içinde bir ömür sürer; bazı hüzünlerse yalnızca bir insana değil, bütün bir coğrafyaya aittir. Sisten İnzibat, sevmenin, özlemenin, beklemenin ve bir başkasının yarasına dokunmaya çalışmanın şiirlerinden oluşuyor. İdris Aydoğdu; kimi zaman bir çift gözden yola çıkıyor, kimi zaman susuz bir toprağın, yalnız bir çocuğun, kimsesiz bir hayvanın ya da kalabalıkların arasında hüznünü saklayan bir kadının sesine kulak veriyor. Aşk böylece yalnızca iki insan arasında yaşanan bir duygu olmaktan çıkarak merhamete, yalnızlığa, başkaldırıya ve insanın dünyayla kurduğu kırılgan ilişkiye karışıyor.

Bu şiirlerde şehirler, sokaklar, yağmurlar, türküler, bozkırlar ve geceler; özlenen bir yüzün çevresinde yeniden anlam kazanıyor. Bazen bir bakış dünyayı değiştirmeye yetiyor, bazen beklemek başlı başına bir direnişe, sevmek ise insanın sığınabileceği son yere dönüşüyor. Geleneksel şiirin çağrışımlarını gündelik hayatın dili ve modern imgelerle yan yana getiren Sisten İnzibat, aşkın coşkusuyla hüznün ağırlığı arasında dolaşırken okurunu da şu sorunun peşine düşürüyor: İnsan, sevdiği bir başkasında yalnızca aşkını mı görür, yoksa bütün yaralarıyla kendisini ve yaşadığı dünyayı mı?

İdris Aydoğdu