Bir insanı uğurladığımızda, onunla yaşadığımız anılar nereye gider?

Emine Kara Yunusoğlu, Ilgaz’ın Sarmaşık köyüne uzanan bir yolculukta çocukluğunun seslerini, evinin kokusunu ve babasıyla paylaştığı günleri yeniden buluyor. Dağ yolları, kuyunun billur suyu, göğe uzanan ağaçlar ve köy insanlarının hikâyeleri, baba ile kızının arasındaki derin bağı görünür kılıyor.

Sadık babanın ardından bu yolculuk başka bir anlam kazanıyor. Hatıralar hasrete, hasret ise hayatı ve ölümü yeniden düşünmeye açılıyor. Anlatıcı, “suskunlar yurdu” adını verdiği yerde, sevginin ve inancın rehberliğinde kendi iç dünyasına doğru ilerliyor.

Suskunlar Yurdu; doğaya, aileye ve köklere duyulan sevginin anısı. Ayrılığın içinden kavuşma umuduna bakan, kaybın sessizliğinde sabrı ve yaşama tutunmanın anlamını arayan içten bir anlatı.

Selam olsun, göğsünde dev bir kor ateş taşıdığı hâlde çevresine zemzem olana.

Emine Kara Yunusoğlu